Jettens oorlogsverklaring: Hoe de politiek ons monddood maakt

Het statement van minister-president Rob Jetten leest als een hallucinante omkering van de werkelijkheid. Terwijl de asieltsunami onze verzorgingsstaat overspoelt, reduceert hij legitiem protest tot 'intimidatie', 'geweld' en 'ondermijning'. Alsof niet de falende overheid, maar de bezorgde burger plotseling het probleem is geworden. Alsof inwoners die de noodklok luiden over de onveiligheid op straat de bedreiging vormen, en niet de regenten in Den Haag die systematisch over hun hoofden heen regeren.

Wat Jetten hier presenteert is geen leiderschap, maar de ultieme arrogantie van het linkse establishment. Hij verdraait bewust het sociale contract. Dat contract is simpel: de hardwerkende Nederlander betaalt zich blauw aan belastingen en accepteert het gezag van de overheid, in ruil voor veiligheid, leefbaarheid en bescherming. Maar de overheid beschermt haar eigen bevolking allang niet meer. In plaats daarvan wordt de asielindustrie gefaciliteerd, worden zorgen gebagatelliseerd en wordt de burger gecriminaliseerd zodra de kritiek politiek ongemakkelijk wordt. Met dit statement verscheurt Jetten openlijk dat contract.

'Jetten geeft een politieke oorlogsverklaring richting de eigen bevolking af: gehoorzaamheid is verplicht, maar gehoord worden is optioneel.'

Het is de waanzin ten top. Dorpen en wijken worden door dit kabinet rücksichtslos gedegradeerd tot de bestuurlijke afvoerputjes van een open-grenzen-fetisj. Kijk naar de criminaliteitscijfers, kijk naar de overlastgevers uit veilige landen; de realiteit is niet te ontkennen. Toch worden legitieme zorgen over veiligheid, de onhoudbare woningdruk en het verdwijnen van onze sociale cohesie reflexmatig weggezet als 'extremisme' of 'onverdraagzaamheid'. Vreedzaam protest wordt collectief verdacht gemaakt, simpelweg omdat de elite de controle over haar eigen desastreuze beleid volledig kwijt is.

Nederland snakt niet naar nóg een moralistisch, deugend praatje van een premier die de symptomen bestrijdt terwijl hij de oorzaak – de massa-immigratie – krampachtig ontkent. Ons land heeft behoefte aan leiderschap dat de grenzen sluit en de belangen van de Nederlander weer op één zet. Vertrouwen dwing je niet af met dedain en verwijten vanaf het pluche, maar verdien je door verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen volk.

Zolang Jetten weigert de realiteit onder ogen te zien, is het groeiende wantrouwen jegens de overheid geen 'ontsporing', maar een volkomen rationele reactie op decennia aan bestuurlijk falen. Dit statement is geen oproep tot verbinding. Voor een groeiend deel van de bevolking is het de klip-en-klare boodschap van een overheid die de kant van de asielzoeker heeft gekozen en de eigen bevolking als vijand ziet.