Ter Apel stroomt wéér over

Daar gaan we weer. Het is inmiddels een wekelijks terugkerend ritueel geworden in Nederland: het aanmeldcentrum in Ter Apel stroomt over, de paniek slaat toe in Den Haag, en asielzoekers worden als pakketjes door het land geschoven. Dit keer mag de linkse bubbel in Amsterdam de reddende engel spelen door 230 asielzoekers over te nemen. Maar laten we eerlijk zijn: dit is geen oplossing, dit is het verplaatsen van een structureel probleem dat ons land al jaren in een wurggreep houdt.

De cijfers liegen er niet om. Er zitten momenteel 2240 mensen in een centrum dat gebouwd is voor 2000. Het COA roept – voor de zoveelste keer – dat het "te vol" is. En wat is het resultaat? Asielzoekers die "hun eigen weg zoeken" en "even naar het dorp zijn". Vertaald naar de realiteit: de inwoners van Ter Apel mogen wéér dealen met dolende groepen vreemdelingen in hun straten. Het is een absolute gotspe dat dit Groningse dorp al jarenlang structureel wordt opgeofferd op het altaar van het opengrenzenbeleid. Dit is geen incident meer, dit is keihard wanbeleid.

En wie komt er op het witte paard aangereden om de boel te 'redden'? Wethouder Rutger Groot Wassink van Amsterdam. Met de borst vooruit en de morele superioriteit in de aanslag, oreert hij in een verklaring over "humane opvang" en "barmhartigheid". Het is natuurlijk ontzettend makkelijk deugen vanuit de veilige grachtengordel. Amsterdam neemt tijdelijk 230 mensen op – een druppel op een gloeiende plaat – en de linkse schouderklopjes kunnen weer worden uitgedeeld. Ondertussen wordt er triomfantelijk gewezen naar de omstreden Spreidingswet (lees: de asieldwangwet), waarmee gemeenten door het Rijk gedwongen worden om de gevolgen van dit falende beleid te slikken.

Het echte probleem wordt ondertussen vakkundig genegeerd door asielminister Van den Brink en consorten. Zolang de grenzen wagenwijd openstaan, blijft het dweilen met de kraan open. Vandaag gaan er 230 naar Amsterdam, vannacht werden er 51 in Stadskanaal gedumpt (om de volgende ochtend weer doodleuk teruggebracht te worden), en volgende week staan er weer duizenden nieuwe asielzoekers aan de poort.

Buiten de hekken van het COA staan het Rode Kruis en VluchtelingenWerk alweer klaar. Het is een complete asielindustrie die draaiende wordt gehouden door de Nederlandse belastingbetaler, terwijl de gewone burger de rekening betaalt in de vorm van woningnood, onveiligheid en een onhoudbare druk op onze verzorgingsstaat.

Het verplaatsen van asielzoekers van het ene naar het andere overvolle centrum is geen beleid, het is paniekvoetbal. De enige écht humane oplossing voor Nederland – en voor de geteisterde inwoners van Ter Apel – is een keiharde asielstop. Tot die tijd blijft Ter Apel het afvoerputje van falend Haags beleid, en blijft de asielcarrousel op volle toeren doordraaien.