Vreemdeling in eigen land

Loop eens door de Schilderswijk of Transvaal in Den Haag, Kanaleneiland in Utrecht, Rotterdam-Zuid, of Amsterdam Nieuw-West. Je waant je niet meer in Nederland, maar in het Midden-Oosten of Noord-Afrika. De slager is halal, de straattaal is een onbegrijpelijke mix van Arabisch en straatslang, de schotelantennes sieren de verpauperde balkons en de megamoskeeën domineren de horizon. Dit zijn geen Nederlandse wijken meer; dit zijn parallelle samenlevingen geworden waar onze taal, onze cultuur en onze westerse normen en waarden volledig zijn verdrongen.

Decennialang is ons door de politieke elite verteld dat integratie een kwestie van tijd was. Dat de multiculturele samenleving een kleurrijk feestje zou worden. De bittere realiteit is dat we hele stadsdelen hebben gecapituleerd. Oorspronkelijke, hardwerkende Nederlanders zijn weggevlucht uit hun eigen volksbuurten of voelen zich een geïsoleerde vreemdeling in hun eigen straat.

In deze wijken gelden andere wetten. Vrouwen worden uitgescholden voor 'hoer' als ze geen hoofddoek dragen of een kort rokje aan hebben. Homoseksuelen durven er niet meer hand in hand over straat uit angst om in elkaar geslagen te worden. De intolerantie die we decennialang hebben geïmporteerd, keert zich nu tegen onze eigen vrijheden. Dit is het absolute failliet van het integratiebeleid. We moeten stoppen met het pamperen, subsidiëren en faciliteren van deze segregatie. Het is tijd om onze wijken terug te veroveren, de Nederlandse identiteit weer dominant te maken en keihard te eisen: wie hier woont, past zich aan óns aan, en niet andersom. Liefde voor Nederland, of vertrekken.