De Asielindustrie Kraakt: Advocaten Janken, Nederland Betaalt de Prijs

De NOS luidt weer eens de noodklok: er dreigt een "groot tekort" aan asieladvocaten. Ach en wee! Ruim een kwart van deze door de staat gesubsidieerde proceduretijgers wil ermee stoppen. Terwijl de linkse media en de asielindustrie in de slachtofferrol kruipen, wordt de ware crisis vakkundig verzwegen: het absolute failliet van ons opengrenzenbeleid.

Laten we de feiten onder ogen zien. Dat asieladvocaten overwerkt zijn, komt niet door "wispelturig beleid", maar door de onuitputtelijke tsunami aan asielzoekers die ons land overspoelt. Met meer dan 50.000 migranten op de wachtlijst is het systeem volledig vastgelopen. En wat doen deze advocaten? Ze procederen tot ze een ons wegen. Elke afwijzing wordt aangevochten, elk geitenpaadje in de wet wordt benut. Het is een pervers verdienmodel geworden over de rug van de Nederlandse belastingbetaler.

Nu er eindelijk een flinterdunne poging wordt gedaan om de instroom iets in te dammen met een tweestatusstelsel, staan de advocaten op hun achterste benen. Waarom? Omdat asielzoekers met een tijdelijke B-status massaal zullen doorprocederen voor een permanente A-status. Het toont de waanzin van ons rechtssysteem aan. We geven mensen die hier vaak niets te zoeken hebben de juridische munitie om hun verblijf eindeloos te rekken, terwijl de Nederlander achteraan sluit voor een huurwoning.

De oplossing is niet het opleiden van nóg meer asieladvocaten of het pompen van extra miljoenen in de sociale advocatuur, zoals staatssecretaris Van Bruggen zwakjes voorstelt. Het is dweilen met de kraan open. De enige echte oplossing is het sluiten van de grenzen en het afschaffen van de eindeloze beroepsmogelijkheden. Geen recht op verblijf? Direct uitzetten. Geen jarenlange procedures op kosten van de staat.

Het is tijd dat we stoppen met het pamperen van de asielindustrie. De Nederlandse burger is er klaar mee. Onze verzorgingsstaat kraakt in al haar voegen, onze straten worden onveiliger en de woningnood is ongekend. Zolang we de grenzen wagenwijd open laten staan en een leger aan advocaten betalen om de deur op een kier te houden, graven we ons eigen graf. Het roer moet om, en wel nu.